مقدمه: ثبات عملکردی یکی از مهم‌ترین اجزای کنترل حرکتی و عملکرد بهینه سیستم اسکلتی-عضلانی محسوب می‌شود که نقش مهمی در اجرای فعالیت‌های روزمره و ورزشی ایفا می‌کند. در سال‌های اخیر، توجه پژوهشگران به نقش عضلات ناحیه هیپ در کنترل حرکات اندام تحتانی و حفظ پایداری عملکردی افزایش یافته است. عضلات هیپ، به‌ویژه ابداکتورها، اکستنسورها و اکسترنال روتاتورها، از طریق کنترل موقعیت لگن و فمور در حفظ راستای اندام تحتانی نقش اساسی دارند. ضعف یا عدم تعادل قدرتی در این عضلات می‌تواند موجب اختلال در کنترل عصبی-عضلانی، افزایش والگوس داینامیک زانو و کاهش کیفیت اجرای حرکات عملکردی شود.

روش شناسی: جستجوی جامعی در پایگاه‌های داده‌ای نظیر PubMed، Web of Science، Scopus و Google Scholar در بازه زمانی ژانویه ۲۰۰۰ تا می ۲۰۲۶ انجام گرفت. این جستجو با استفاده از ترکیبی از کلیدواژه‌های تخصصی مرتبط با قدرت ایزومتریک عضلات هیپ و شاخص‌های ثبات عملکردی در تکالیف حرکتی مختلف انجام شد. مطالعاتی وارد بررسی شدند که به ارزیابی ارتباط بین قدرت ایزومتریک هیپ و ثبات عملکردی در افراد سالم پرداخته بودند.

یافته ها: مطالعات متعددی ارتباط میان انواع قدرت عضلات هیپ شامل قدرت ایزومتریک، کانسنتریک و اکسنتریک را با شاخص‌های تعادل استاتیک و دینامیک بررسی کرده‌اند. همچنین در سال‌های اخیر، نقش نسبت‌های قدرتی عضلات هیپ، کنترل اکسنتریک و هماهنگی عضلات پروگزیمال در تکالیف عملکردی با تقاضای بالا نظیر فرود، اسکات تک‌پا، تغییر جهت و حرکات پلایومتریک مورد توجه قرار گرفته است. با وجود این، یافته‌های مطالعات در مورد شدت و ماهیت این ارتباط همواره یکسان نبوده است.

نتیجه گیری: مطالعه مروری حاضر نشان داد که قدرت عضلات هیپ می‌تواند یکی از عوامل مؤثر بر کنترل پاسچر، کیفیت حرکت و عملکرد تعادلی باشد، هرچند این ارتباط وابسته به نوع تکلیف حرکتی، نوع انقباض عضلانی، سطح مهارت حرکتی و شرایط ارزیابی است. علاوه بر این، به نظر می‌رسد کنترل اکسنتریک و تعادل قدرتی میان گروه‌های عضلانی هیپ در فعالیت‌های با تقاضای عملکردی بالا نقش برجسته‌تری نسبت به قدرت ایزومتریک صرف داشته باشند.