مقدمه: درد مزمن زانو یک اختلال پیچیده و چندعاملی است که علاوه بر عوامل ساختاری، تحت تأثیر سازوکارهای عصبی، روان‌شناختی و رفتاری قرار دارد. حساسیت مرکزی و ترس از حرکت از جمله عوامل مهم در تداوم درد، افزایش ناتوانی و کاهش مشارکت در فعالیت‌های روزمره و ورزشی محسوب می‌شوند. تمرین‌درمانی به‌عنوان یکی از مداخلات اصلی توانبخشی، ممکن است از طریق مسیرهای مختلف عصبی، زیستی و روان‌شناختی بر این عوامل اثر بگذارد.

هدف: هدف از این مرور توصیفی، بررسی سازوکارهای زیربنایی اثر تمرین درمانی بر حساسیت مرکزی و ترس از حرکت در افراد مبتلا به درد مزمن زانو و ارائه دیدگاهی یکپارچه برای کاربرد بالینی این مداخلات بود.

روش‌ها: مطالعات مرتبط با اثر مداخلات تمرینی بر درد مزمن زانو، حساسیت مرکزی، پردازش درد و عوامل روان‌شناختی مرتبط با ترس از حرکت، شناسایی، بررسی و تحلیل شدند. شواهد موجود در زمینه سازوکارهای عصبی، زیستی و روان‌شناختی مرتبط با پاسخ به تمرین، با تمرکز بر نقش تعدیل سیستم درد و سازگاری حرکتی، مورد بحث قرار گرفت.

یافته‌ها: شواهد نشان می‌دهد که تمرینات تدریجی و مبتنی بر ظرفیت فردی می‌توانند از طریق بهبود تنظیم نزولی درد، افزایش تحمل بار مکانیکی، کاهش پاسخ‌های تهدیدآمیز مرتبط با حرکت، اصلاح باورهای ناسازگار درباره درد و افزایش خودکارآمدی، به بهبود پیامدهای بالینی کمک کنند. در افراد دارای ویژگی‌های حساسیت مرکزی و ترس از حرکت، رویکردهای تدریجی و ترکیبی شامل تمرین درمانی و آموزش علوم عصبی درد ممکن است اثربخشی بیشتری نسبت به تمرین به‌تنهایی داشته باشند.

نتیجه‌گیری: مدیریت درد مزمن زانو نیازمند عبور از رویکردهای صرفاً ساختارمحور و حرکت به سمت مدل‌های چندبعدی و فردمحور است. ارزیابی حساسیت مرکزی و عوامل روان‌شناختی پیش از شروع درمان می‌تواند به طراحی برنامه‌های تمرینی هدفمندتر کمک کند. پژوهش‌های آینده باید بر توسعه راهبردهای تمرین شخصی‌سازی‌شده، شناسایی پیش‌بینی‌کننده‌های پاسخ به درمان و انجام کارآزمایی‌های بالینی با کیفیت بالا تمرکز کنند.