زمینه و هدف: سندروم متقاطع فوقانی (UCS) در این مرور بهعنوان یک الگوی وضعیتی و عصبیعضلانی در ناحیه گردن، کمربند شانهای و ستون فقرات سینهای در نظر گرفته شد. سر به جلو، شانه گرد، افزایش کایفوز سینهای، درد گردن یا سردرد سرویکوژنیک بهتنهایی معادل UCS تلقی نشدند. هدف، بررسی اثر تمرینات اصلاحی و مداخلات آزادسازی بافت نرم بر پیامدهای قامتی و بالینی، با توجه جداگانه به عملکرد تنفسی و کیفیت زندگی، بود.

روش بررسی: این مرور بر اساس PRISMA 2020 انجام شد. جستوجوی اولیه در پایگاههای PubMed، Scopus، Web of Science، ScienceDirect، Google Scholar، SID و Magiran برای مطالعات سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۶ انجام شد. گردآوری منابع، غربالگری و استخراج دادهها توسط یک پژوهشگر انجام گرفت و استاد راهنما متن مقاله را بازبینی کرد؛ غربالگری مستقل دوپژوهشگر و داور سوم وجود نداشت. مداخلات به تمرینات اصلاحی، آزادسازی بافت نرم و پروتکلهای چندجزئی طبقهبندی شدند. به علت ناهمگونی جمعیت، مداخله، مقایسه، ابزار و پیگیری، سنتز روایتی انجام شد و متاآنالیز صورت نگرفت. پروتکل پیش از شروع مطالعه ثبت نشده بود و تاریخ دقیق جستوجوی اولیه در سوابق موجود نیست.

یافتهها: در نسخه اولیه، ۲۳ مطالعه در جدولهای استخراج دادهها درج شدند. بیشتر مطالعات جمعیت را با عنوان UCS گزارش کردند؛ سه مطالعه عمدتاً درد مکانیکی یا مزمن گردن و سردرد سرویکوژنیک را بررسی کرده بودند و بهعنوان شواهد غیرمستقیم تفسیر شدند. تمرینات اصلاحی بیشتر با بهبود شاخصهای قامتی همراه بودند و مداخلات آزادسازی بافت نرم عمدتاً پیامدهای درد، دامنه حرکتی و عملکرد را بررسی کردند. شواهد عملکرد تنفسی و کیفیت زندگی کمتر و ناهمگون بود.

نتیجهگیری: تمرینات اصلاحی و مداخلات آزادسازی بافت نرم ممکن است برخی پیامدهای قامتی و بالینی را در افراد توصیفشده با UCS بهبود دهند؛ با این حال، قطعیت شواهد، برتری درمان ترکیبی، دوز مطلوب و پایداری اثر مشخص نیست. تغییرات پاسچر بهتنهایی اثباتکننده کاهش درد یا بهبود عملکرد نیستند.

کلیدواژه‌ها: سندروم متقاطع فوقانی؛ تمرینات اصلاحی ؛ آزادسازی بافت نرم؛ عملکرد تنفسی؛ کیفیت زندگی