مهاجرت ورزشکاران نخبه، در پیوند با جهانی‌شدن و تجاری‌شدن ورزش، به پدیده‌ای راهبردی در مدیریت استعداد، اقتصاد ورزش و دیپلماسی بین‌المللی تبدیل شده است. با وجود گسترش مطالعات در این زمینه، شواهد موجود درباره عوامل مؤثر بر مهاجرت و پیامدهای آن پراکنده و ناهمگون است. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و ترکیب نظام‌مند عوامل فشار و کشش مؤثر بر مهاجرت ورزشکاران نخبه و پیامدهای آن انجام شد. این پژوهش با روش مرور نظام‌مند و بر اساس چارچوب PRISMA 2020 اجرا شد. پرسش‌های پژوهش با استفاده از چارچوب SPIDER تدوین شدند. جست‌وجو در پایگاه‌های Scopus، Web of Science، PubMed، Google Scholar، SID، Magiran و Noormags در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ انجام گرفت. پس از حذف موارد تکراری و غربالگری مطالعات، ۳۴ مطالعه واجد شرایط وارد مرور شدند. کیفیت روش‌شناختی مطالعات با استفاده از ابزار ارزیابی نقادانه روش‌های آمیخته (MMAT، نسخه ۲۰۱۸) بررسی شد و داده‌ها با تلفیق سنتز روایی و تحلیل مضمونی براون و کلارک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان دادند که عوامل فشار در سه مضمون اقتصادی ـ معیشتی، ساختاری ـ مدیریتی و اجتماعی ـ سیاسی طبقه‌بندی می‌شوند؛ در مقابل، عوامل کشش در سه مضمون توسعه حرفه‌ای ـ فنی، رفاهی ـ اقتصادی و آزادی‌های مدنی ـ منزلتی قرار می‌گیرند. مهم‌ترین محرک‌های خروج شامل ناامنی شغلی، درآمد ناکافی، سوءمدیریت، رابطه‌گرایی و ضعف زیرساخت‌ها بودند؛ درحالی‌که امکانات پیشرفته، قراردادهای شفاف، رفاه و فرصت‌های توسعه حرفه‌ای از مهم‌ترین جاذبه‌های مقصد به شمار می‌رفتند. مهاجرت برای ورزشکاران می‌تواند فرصت‌هایی برای ارتقای عملکرد و دستیابی به استقلال مالی فراهم کند، اما هم‌زمان با چالش‌هایی مانند بحران هویت، تنهایی و تعلیق ورزشی همراه باشد. در مجموع، مهاجرت ورزشکاران نخبه را نمی‌توان صرفاً تصمیمی فردی دانست؛ این پدیده با عدم تعادل‌های ساختاری میان کشورهای مبدأ و مقصد ارتباط دارد و می‌تواند به خروج سرمایه انسانی و کاهش توان رقابتی کشور مبدأ منجر شود. بر این اساس، اصلاح نظام حکمرانی ورزش، تقویت امنیت اقتصادی ورزشکاران و حفظ ارتباط مؤثر با ورزشکاران مهاجر می‌تواند در تبدیل الگوی فرار استعدادها به گردش استعدادها نقش مؤثری داشته باشد.