استرس اکسیداتیو نقش مهمی در ایجاد و تشدید آسیب‌های عضلانی مرتبط با ورزش دارد. این وضعیت ناشی از عدم تعادل بین تولید گونه‌های فعال اکسیژن (ROS) و توانایی بدن در خنثی‌سازی آن‌ها با آنتی‌اکسیدان‌ها است. ورزش شدید منجر به افزایش تولید ROS می‌شود که می‌تواند باعث آسیب بافتی و کاهش عملکرد انقباضی عضلات گردد. آسیب عضلانی ناشی از ورزش (EIMD) اغلب پس از تمرینات شدید، به‌ویژه حرکات غیرعادی، رخ می‌دهد و با درد عضلانی، کاهش قدرت و محدودیت دامنه حرکتی همراه است. ROS در حین تمرینات هوازی و بی‌هوازی تولید می‌شوند و در صورت افزایش بیش از حد، باعث پراکسیداسیون لیپیدی، تغییرات پروتئینی و افزایش التهاب می‌شوند. بدن برای مقابله با این وضعیت، از آنتی‌اکسیدان‌های آنزیمی مانند سوپراکسید دیسموتاز (SOD) و غیرآنزیمی مانند ویتامین‌های C و E استفاده می‌کند. با این حال، عوامل متعددی مانند حجم تمرینی بالا، تغذیه نامناسب و استرس‌های محیطی می‌توانند موجب افزایش استرس اکسیداتیو در ورزشکاران شوند. استراتژی‌های تغذیه‌ای از جمله مصرف مکمل‌های آنتی‌اکسیدانی مانند ویتامین C، ویتامین E، پلی‌فنول‌ها و کورکومین، و همچنین رژیم غذایی غنی از میوه‌ها، سبزیجات، غلات کامل، پروتئین‌های بدون چربی و اسیدهای چرب امگا-۳، می‌توانند به کاهش استرس اکسیداتیو و بهبود بازتوانی کمک کنند. علاوه بر این، برنامه‌ریزی مناسب تمرینات از طریق دوره‌بندی، مدیریت تمرینات غیرعادی، تمرینات متقاطع و بازیابی فعال نیز می‌تواند در کاهش آسیب عضلانی مؤثر باشد. همچنین، تحقیقات اخیر نشان می‌دهند که میکروبیوتای روده در تنظیم التهاب و استرس اکسیداتیو ناشی از ورزش نقش دارد و مداخلات تغذیه‌ای می‌توانند تعادل میکروبی را بهبود بخشند. در نهایت، شناخت دقیق‌تر از مکانیزم‌های استرس اکسیداتیو و به‌کارگیری راهکارهای تغذیه‌ای و تمرینی مناسب، می‌تواند به بهبود عملکرد و سلامت ورزشکاران کمک کند.